30.1.14

mp3

A viečna biednyja muzyki nie mahli b svaje zapisy zahaniać niejkim praściejšym čynam, čym praz Itunes, dlia jakoha ŭ kampie tre rabić asobnaje kapišča?

16.1.14

belcel

jość, što ŭspomnić

15.1.14

čaves i čaliuskincy

Chavez u historyi Bielarusi takaja ž vartaja ŭviekaviečańnia opcyja, jak pinhviny ci čaliuskincy. Dva kvartaly Miensku Chavez’u zatlusta. Chapila b jakoha kabaka «U Chavez’a», dzie b padavali masamoru ŭ talierkach u formie naftavych tankieraŭ. A imiem čaliuskincaŭ možna nazvać jaki-niebudź niaŭdačlivy liadovy palac, napryklad, u Voršy.

10.1.14

spakojny rajončyk

Пакінуў, дурная галава, ровар зь велакампом і ліхтарыкам-што-не-прадаецца-ў-краме ля позьневечаровага ўнівэрсаму проста так і чарговы раз пераканаўся, які ў нас спакойны ўсё-такі раёнчык.

На тым жа Паўднёвым Захадзе велакомп, ня дужа прыдатны для выкарыстаньня бяз ровара, сьпёрлі за 3 (тры!) хвіліны няўважлівасьці.

А тут выходзіш з крамы праз паўгадзіны — ровар на месцы, комп на месцы, ліхтарык на месцы, народу вакол процьма, але ўсе займаюцца сваімі справамі.

Уласна справа грамадзянін тэатральна курчыцца ў парывах ветру і дэклямуе на ўсё горла свае ўражаньні, эмацыйна зьвяртаючыся да аўдыторыі. Хоць троху перайграе, трэба прызнаць, варта зьменшыць дозу.

Зьлева, распранутыя да маек-саколак-цішотак (+2, вецер 20 м/с) лупуцуюцца заводзкія дзецюкі, гэтыя малайцы — збоку гледзячы, дык выглядае дужа праўдападобна. Укола стаіць удзячная аўдыторыя, гатовая пры патрэбе таксама прадэманстраваць свае несумненныя таленты.

Пасярод гэтай карціны ўзвышаецца прыгожая яліна, узбоч якой гуртуюцца па цікавасьцях і вядуць сьвецкія (а можа й рэлігійныя, не прыслухоўваўся) размовы пралетары вакольных флагманаў вытворчасьці.

Касіркі пасьміхаюцца, хмаркі бягуць, ялінка калываецца, сьвятлафор падміргвае, у пад’езьдзе нехта прыбраў зь лесьвіцы шпрыц — суцэльныя добрыя навіны.

9.1.14

facepalmiensk

І лёсіла ж сёньня праехаць па маршруце Дзяржынскага — Маякоўскага — Янкі Лучыны — Ташкенцкая. Сам я ж бяз дай прычыны ў гэтыя мярцьвяцкія куты стараюся ня совацца.

Але нат у сваім ангажаваным уяўленьні, якое мусіла б быць змрачнейшым за любую рэчаіснасьць, я недаацэньваў маштабаў градаармагядонцтва.

Не разумею тых дурных, што пнуцца на тэй Марс. У нас у Менску тое самае! Ўэлкам ту!

Ад пачатку да канца — месяцовы пэйзаж, агні далёкіх зорак на тым баку калісь вуліцы, а цяперака цэлай галяктыкі з шалёнымі камэтамі ды чорнымі дзіркамі ў падзем’е, ля якіх у чарзе на пандус стаяць мамкі з вазкамі.

Але я думаў, на Маякоўцы хоць зрабілі прасторныя ходнікі ды можна ехаць, не баючыся каго зачапіць. Скульля! Ходнікі засталіся ці ня гэткімі, што й да «растапыркі» дарогі. Толькі шчэ паставілі пасярод карысных аб’ектаў кшталту ліфтоў ды прыватных аўтамабіляў — сапраўдных уладароў сталіцы, у адрозьненьні ад.

Чалавек без прывязкі да аўта́ ў Менску не прадугледжаны генплянам. Вось ідзе ён у Лошыцу пешшу правым бокам, а за ракой ходнік хоба — і ў кусты. Вяртайся, валі кандзібоберам на той бок, — здэцца, там яшчэ ня ўвесь асфальт разваліўшыся.

Калі ты на ровары, то гэта проста скандал. Адмыслова ж на самым нізе падазрона гладкага спуску ўкапалі такія бардзюры, каб ты фьюць — і ў рэчку, дзе маладажоны фоткаюцца.

У Лошыцы ходнікі — траім разысьціся, траха бачком павярнуўшыся. А там жа сем’і, мамы, дзеткі, сабачкі з павадком адсюль-і-да-Гатава, сьвякрухі, сябрукі зь сяброўкамі з аліварыяй, таты з пакетамі з гіпэра з машыны ўпоперак ходніка ўткнутае, карацей, жыцьцё плешча і выплёскваецца, што аж па траве трэба трэсьціся трэцім шэрагам. Ну і ходнікі ў Лошыцы матэматычна вывераныя, таму ня ўсюды паробленыя, пешаходапаток бо ў сярэднім разьліковым значэньні, значыцца, ўплішчваецца.

А што, у Чыжоўцы во ўжо цэлую арэну нацырдолілі, а паглядзелі, дакулева зь яе што відаць, і датулева зрабілі красіва і плітачна, у канцы акуратненькую пяцельку — і рэшту засыпалі тваньню, каб не тапталіся. Хай там у твані нават нейкі камень філарэтавы — ідзіця задам: вунь вам круглае, вялікае і сьвеціцца. Ну а што на Галадзеда з аднаго боку ходніка няма — дык няма чаго і хадзіць.

За арэнай зрабілі прыарэнны палісаднік імя 900-годзьдзя нашай чырвонай плянэты на літару М., укаталі там дарожкі для БелАЗаў хаацічэскі, але пакуль дазваляюць і тубыльцам, што ўмудрыліся прапаўзьці пад Ташкенцкаю, пацеляпацца. Нават калі тубылец бяз клюшкі, глядзяць у камэры асуджальна, але штрафы пакуль не выпісваюць і па месцы працы не паведамляюць.

За паркам увогуле хараство — паставілі ўздоўж Ташкенцкай по)мнiк доўгай правай дужцы, а насупраць перад возерам па-майстэрску заглыбілі ходнік, каб там можна пускаць было цэлы год не гандолы, дык хоць жа ж караблікі.

Міністэрства архітэктанічнасьці і дарожнага блудаўніцтва папярэджвае: Менск з кожным годам становіцца ўсё ярчэйшым горадам усё шырэйшых вульканічных патокаў.

25.12.13

алё, это прачечная?

Upraŭlieńnie adukacyi asilila zrabić na bielaruskaj movie toĺki adnu staronku sajtu, dyj tuju z pamylkaj.

6.12.13

usio dlia liudziej


Dobraŭparadkavali darožku z Zaparoskaj vulicy na Makajonka, dzie OMA. Jaki byŭ asfaĺt, pataptali botami, a reštu kinuli, jak kinulasia