Київ. Туды.

Аўтобус на Кіеў называецца «Мінськ — Коблеве». Коблева ў 750 разоў меншае за Менск. Гэта ці то вёска ці то г.п. памерам зь Мір ці Лагішын. Але там мора.

Калі да мора, то ехаць суткі. У фарбаванай у колеры «Ікаруса» «Сэтры» з бруднымі шыбамі й расхістанымі крэсламі гэта сапраўдная прыгода.

Які кандыцыянэр, панове?!

У Бабруйску процьма раварыстаў. Езьдзяць па ходніках з хуткасьцю пешаходаў. Гэта ненатуральна.

Седзячы ў аўтобусе, назіраў за сцэнай узяцьця прыгараднага «Багдана». Бугурт не дагледзеў — адправіліся.

Гомель пасьля Менску тлумны й бесталковы. Цесны аўтавакзал, прорва народу, праз вуліцу хто як хоча так і ходзіць, базар ля вакзалу для зручнасьці чарнігаўскіх «імпарцёраў».

Гомельскі хот-дог тхнуў хлёркай. Захацелася дахаты.

Чарнігаўскія «імпарцёры» занялі ўсе дагэтуль вольныя 90% крэслаў, і — не пасьпеў аўтобус выехаць з прывакзальнай плошчы — выцягнулі клункі, дасталі каўбаскі й захрупалі гуркамі.

Перад мяжой раздалі нейкія там карткі. Доўга тупіў над выразам «запаўняць украінскімі літарамі». Ня змог вызначыць, ці ведамыя мне літары дастаткова ўкраінскія, і запісаўся лацініцай.

Першы ж украінскі памежнік зьвярнуўся да пасажыраў па-ўкраінску. Я сарамліва аддаў паперку, запоўненую неўкраінскімі літарамі.

Пакуль мытнікі раскулачвалі па адным сваіх увішных суайчыньнікаў, рэшце не давалі выйсьці з аўтобусу. У аўтобусе пахла лазьняй і гомельскімі каўбаскамі.

Чарнігаў у аглядах darriusa куды цікавейшы. Затое на вакзале ёсьць хот-догі. Розныя. У Жлобіне, вось, няма ніякіх. Але гэта тэорыя. У мяне толькі беларускія грошы.

Украіна вялікая, а ў Броварах будуюцца так, быццам няма месца — плішчацца да самай магістралі. Сэнс?

Кіеў сустрэў базарам на мэтры «Лясная». Я ведаў, як дабрацца з аўтавакзалу. Як дабірацца з базару на кіеўскай ускраіне, я ня ведаў, таму застаўся ў аўтобусе.

Але бяз шанцаў. На чарговай складцы мясцовасьці ў аўтобуса «паляцеў кардан», — сказаў кіроўца й пераклаў на зразумелую мову: «ну, цяпер стаяцьмем да раніцы».

Хоць было трошку страшнавата ісьці ў кіеўскае сутоньне без тутэшых грошай, але я, разгледзеўшыся на бакі, пашыбаваў Братыслаўскай вуліцай (як прачытаў), у бок цэнтру (як мне падалося).

Kyiv McDrive

Maje ŭražańni ad Kijeva, kali ścisla.

Харькаў

 

З вандроўкі па маіх былых ваколіцах

Biahomĺ i traliejbusy

У Бягомлі эўрарамонт. Капаюць новае возера, кладуць новую сьцежку па балоце, скалупнулі саматужны сымбаль годнасьці — «Бягомль 1582», зрэзалі верхаліны дрэў на галоўнай вуліцы (заміналі тралейбусам =)), выдралі таполі, каб не засланялі абэліск, і зрабілі кальцо на менска-докшыцкіх ростанях, пераставіўшы на траекторыю вылету савецкі мілітарыстычны помнік.

А як што дальнабойшчыкі ды іншыя застырновыя таварышы ўсё жыцьцё прывыкшыя былі да просталінейна-беспантовай галоўнай дарогі, то першы вылет ня змусіў сябе доўга чакаць, ды толькі ня ў бок помніка, а ў бок аўтастанцыі з захаваным эстэтычна-адаралягічным помнікам туалетнага дойлідзтва, і на гэтай траекторыі на бяду аказаліся бягомальцы, не гранітныя і не каменныя, на бяду… Тады схамянуліся ды ўзяліся пракалупваць галоўную дарогу цераз круг назад. Ды спакою няма, бо тутэйшы базар, кажуць, будзе каля цяпер ужо шырокай трасы, а церазь яе ня дужа набегаешся.

Бягомль атрымаўся адзіным горадам на трасе зь Менску да Віцебску, дзе не зрабілі аб’язной дарогі. («А ў Докшыцах то адбабахалі,» — не прамінуць заўважыць бягомальцы, у якіх шчэ жывая крыўда за адабраны раён). Нямашака тут на ўсёй роўнай магістралі й ніводнага бугра-паліцэйскага.

А цяпер шчэ й адзіны на ўсю Беларусь «Дуглас» (каторы насамрэч Лі-12) з партызанскай аэрасталіцы забяруць пад Менск, калі пасьпеюць, бо агароджу вакол ужо зьнялі на радасьць цікаўным і рукастым месьцічам і гасьцям сталіцы.

пра паґан да 85

У турыстычнай брашурцы 85-га году пра мэмарыял у Шунеўцы ў беларускім і расейскім варыянце напісана, што, маўляў, пагроза вайны актуальная і сёньня, і віною таму сама перш амэрыканскі імпэрыялізм, а то!

Зь цікавасьцю палез чытаць пераклады для інтурыстаў. Але сказу пра імпэрыялізм там не было. Вось жа ж як, ужо тады ідэолягі дбалі пра турпрывабнасьць інвалютатрымальнікаў ды спадзяваліся, што савецкія людзі вучылі ў школах інґліш зь дзёцішам абы-як.

Фоткі — асобная песьня, бо Шунеўкі той там амаль няма, а затое багата розных ракурсаў працоўных і школьных калектываў рознай ступені засяроджанасьці й вэтэранскіх грудзей, увешаных мэдалямі. Гэтая паскудная звычка адсупаць ад тэмы ўжо тады, памятаю, мяне бянтэжыла ў розных альбомах гарадоў.

Шунеўка на Панараміі

Rylaŭščyna žyvie!

Рылаўшчына’2007


Рылаўшчына’2009


У канцы Рылаўшчыны нічога не зьмянілася, толькі шалёнага каня, які няслаба мяне налякаў у 2007-м, не сустрэў.


І на гародах вырасьлі гмахі


Летась здавалася, што гэтая вуліца Дружба не перастаіць яшчэ адзін год.


Але горад пакуль пайшоў у аб’езд, зжоршы, праўда, шыкоўнае азярцо, аточанае маляўнічымі ўзгоркамі. Цяпер па ім і ля яго — магістраль.


Нават рылаўшчынскі кароўнік так і стаіць сабе, адно што на гарадзкім скрыжаваньні з ходнікамі й дэкаратыўным парканчыкам.


Ходнікі ды парканчык далёка ў вёску так і не забраліся, затое рылаўшчынскі пясок брылевічаўскі асфальт паціху зацярушвае.


Колькі крокаў — і глухаменьск жыве сваім вясковым вясновым жыцьцём: квітнее, брэша, сядзіць на прызбах, гадуецца і развальваецца.


А рылаўшчынскія дрэвы — усё адно вышэйшыя за менскія гмахі.

---

Машына часу:


Брылевічы, 2006.


Брылевічы, 2007.

Lietašniaje Raźvitańnie z Rylaŭščynaj (jak akazalasia, zaŭčasnaje).

Усе фоткі ў адной Панараміі

падсядзельныя ліхтары — гэта нонсэнс

viasna ŭ čyžoŭskim parku

Пасьля таго, як стала вядома, што ў чыжоўскім парку імя 900-годзьдзя Менску цяпер ужо дакладна будзе пабудаваная новая хакейная арэна, я адразу туды завітаў, каб паглядзець чаго ня бачыў і чаго неўзабаве бачыць мо й не давядзецца.



На месцы двароў у колішняй вёсцы, якая цяпер — вуліца Сьвіслацкая — на высокім месцы, у маляўнічым кутку над вадой —  сьвежыя плямы гліны, пяску й друзу. Зруйнаваная ды зраўнаваная трактарамі вуліца шчэ не пасьпела стаць паркавай алеяй. Але ўжо па колішніх гародах ды дварах шпацыруюць ды адзначаюць добрую раніцу менчукі. А такое хараство цяпер можа ўбачыць, хто захоча, а ня толькі гаспадар палетку. Што праўда, суботнім ранкам у чыжоўскі парк ня ўсе прыйшлі за хараством.







Бераг у гэтай частцы цяпер ужо парку стромы ды дзікі, адзіны падыход да вады — з боку шчэ нязьнесенай Сьвіслацкай. Зраніцы там напаўняў бакі вадавоз. Я ж, чамусьці, думаў, што вуліцы паліваюць вадаправоднай вадой.

У самім парку аказалася надзіва мала дарожак. Адна — паўколам, узятая ў недарэчныя бардзюры, другая наўпрост ад галоўнага ўваходу. І ўсе зводдаль ад вады.





Более людзей на паўночным беразе парку, тут і прысыпаная каменьчыкамі нешырокая сьцяжына, і нават стыхійны пляж, дзе нягледзячы на засьцярогі пра тое, што вада тэхнічная, і на халаднаватае — усяго пад 20 градусаў — надвор’е, былі ахвотнікі пакупацца.



Малыя весяліліся ў пяску, падлеткі скакалі зь берага праз галаву, гойсалі раварысты, адбівалі сэкунды бадбінтаністы, мружыліся рыбакі. Сонца, вада, квецень, маладое зяленіва. Вясна. Апошняя?

zdaroŭ, marozny zvonki travień…