19.8.10

Zapoźnienyja adviedziny Vilkaŭščyny

Збылася даўняя мара наведаць Вілкаўшчыну.

Вядома, тыдзень таму, у суш і сьпёку, дабірацца да яе было б ня так цікава, як па разьмяклай гразі.



На сярэдзіне пераправы задняе кола павяло, выраўніваў пярэднім па самым краі «сушы», запамінальныя сэкунды.



У Вілкаўшчыну я хацеў завітаць некалькі гадоў, ды ўсё ніяк не атрымлівалася. А Вілкаўшчына чакаць ня стала. Такая ілюстрацыя ісьціны пра тое, што ня трэба адкладаць на заўтра, тое, што можна зрабіць хаця б сёлета.



Час і «Керамін» зрабілі сваю справу.

Пішуць, што сёлета зьнясуць і гэта.

P.S. Шчымлівая гісторыя, як высялялі апошнюю жыхарку Вілкаўшчыны.

2 comments:

Alex said...

В Вилковщину еще уже в прошлом году можно было только благоустраивать, хотя в позапррошлом пару домов еще столо. Хотя непонятно что на той территории можно построить - гаражи гореисполком не позволит, а традиционный пятизвездочный отель не позволит расположение.

Кстати, интересно, когда снесут последний дом в Барановщине?р

atiu said...

Шкада, што сыходзяць у нябыт, можа хоць назвы застануцца ў памяці і некалі адродзяцца ў чымсьці новым.

А з Бараноўшчынай трэба спяшацца. Два 16і павеховікі ўжо стаяць - наступныя два па плану як раз на тым мейсцы, дзе апошні дом Бараноўшчыны. Хай бы хто з'ездзіў гаспадароў зьняў, распытаў..